خواهرزاده‌ام کلاس اول ابتدائی‌ست و دیگر می‌تواند بخواند و بنویسد. البته به کندی و سختی.
امروز جذب صفحه‌ی رنگارنگ و شاد شماره جدید نشریه زیته شده بود و مشغول شمردن سین‌های سفره روی جلدش بود.
محض آزمایش یک سطر از یکی از نوشته‌های گیلکی را نشانش دادم و بدون اینکه بگویم فارسی نیست گفتم: بخون.
و دختر کوچولو این شعر میرعماد موسوی را افتان و خیزان خواند:

نمی‌دانم چه‌قدر بايد خوشحال باشم از اين‌که با هريک از اين عکاسان که تماس گرفتم و از ورگ گفتم و اجازه استفاده از عکس‌هاشان را خواستم، با چنان محبتی قبول کردند که تو گويی رفيق بوديم با هم و نمی‌دانستيم. اين روزها با ديدن دوباره عکس‌ها می‌بينم که رفيق بوديم و نمی‌دانستيم.
پس به افتخار محمدرضا توجه، نيما مهربانی، آتوسا تقوی، فرزاد يوسفيان، تينا توحيدی، مهدی حسينی، گلسا حيدری، رضا ببری و نيما و سينا فريد مجتهدی که کارهای‌شان را در دو بخش با عنوان «وقتی عکس‌ها حرف می‌زنند؛ هيس!» خواهيد ديد.
(برای دريافت عکس‌ها با اندازه اصلی، روی‌شان کليک کنيد)

جاده زمستانی ديلمان
(عکس از سينا فريد مجتهدی)

غروب آفتاب در کاسپين
(عکس از مهدی حسينی)

I wanna break free!
(عکس از محمدرضا توجه)
توضيح: ماهيگيری در دريای کاسپين.

ماسوله
(عکس از تينا توحيدی)

پرتقال
(عکس از گلسا حيدری)

قلعه‌ای در مه
(عکس از آتوسا تقوی)
توضيح: قلعه‌روخان.

برنج
(عکس از رضا ببری)
توضيح: قوت غالب گيلکان.

طلوع خورشيد در لاهيجان
(عکس از نيما فريد مجتهدی)
توضيح: استخر (سل) لاهيجان، جزيره (ميان‌پُشته) و پل در کنار شيطان‌کوه.

دريای کاسپين
(عکس از محمدرضا توجه)

بخش اول: وقتی عکس‌ها حرف می‌زنند؛ هيس! (1)
بخش دوم: وقتی عکس‌ها حرف می‌زنند؛ هيس! (2)
بخش سوم: وقتی عکس‌ها حرف می‌زنند؛ هيس! (3)

|| امير ما 16، 1580 ||  ديگرؤنˇ گب (8)